Elke eerste maandag van de maand komt de zaalcommissie samen. Aan tafel zitten onder anderen Esperanza de penningmeester, Peter, Wendy en Ellen uit de vrijwilligerspool, Jan de technische man en tevens huis-dj en Monique van de schilderlessen. De 80-jarige Lenie is er ook. Zij was 25 jaar lang nauw betrokken bij de ontspanningsvereniging die vroeger de zaal beheerde. Zij heeft nu een adviserende rol.
Verder is Jessica van het leerwerkbedrijf van het Albeda College aanwezig. Haar studentes schenken de koffie tijdens de vergadering. Er komt een schoteltje met koekjes op tafel. De deelnemers zitten ver uit elkaar. “Oh is dit het? Ik dacht dat er nog wel wat meer mensen zouden komen,” zegt Ellen verbaasd. “Sommigen werken nog hè?”, vergoelijkt Lenie.
Zelf doen waar het kan
Erik van Stad in de Maak is de voorzitter. Waterweg Wonen, de eigenaar van de zaal, heeft deze stichting het beheer gegeven, totdat de bewoners de plek helemaal zelf draaiende kunnen houden. Dat doet Erik op een Stad in de Maak-manier: zelf doen waar het kan en vooral kijken naar wat wél mogelijk is als iets niet direct lijkt te kunnen. Waterweg Wonen blijft ook betrokken bij de uitvoering en de borging van de kennis die in de zaal wordt opgedaan.
‘Wanneer jij het werkend hebt’
Hij overhandigt een envelop aan Esperanza: “Dit is onze pinpas, gekoppeld aan de nieuwe rekening van de Marnix.” Binnenkort is het ook mogelijk om te pinnen aan de bar voor de koffie en de broodjes. “Per wanneer is dat in gebruik?”, vraagt Jan. “Dat ligt aan jou”, antwoord Erik laconiek. “Wanneer jij het werkend hebt!” Jan lacht: “Volgende week. Maar hoe gaan we dat eigenlijk doen?” Er wordt gesproken over het aanschaffen van een speciale telefoon die met dubbelzijdig tape op de bar geplakt wordt die het pinapparaat aanstuurt. “Daar blijft iedereen dan af, behalve als je bardienst hebt.”
De bewoners weten goed wat ze willen: koffie zit in kannen en iemand anders schenkt het bakkie voor je in. Het idee van Erik om een koffiewand te maken waar kopjes staan en een automaat waar bewoners zelf een kopje koffie kunnen halen, is unaniem afgewezen. Ook vindt iedereen dat mensen van buitenaf hun verjaardag in de zaal mogen vieren en ze betalen dan hetzelfde als de bewoners. Er is altijd een vrijwilliger bij aanwezig die zorgt dat alles goed gaat in de keuken.
Soep en een nieuwe keuken
Nog even en er is een nieuwe horecakeuken. De onderdelen staan al klaar op het podium. Waterweg Wonen en Fonds Schiedam Vlaardingen sponsorden deze keuken, vanuit het idee dat samen eten verbindt. “Dan kunnen we bijvoorbeeld avonden houden met hapjes van alle culturen.” Tot nu toe weten nog niet alle bewoners met verschillende culturele achtergronden de weg naar de zaal te vinden, maar de bewoners hebben goede hoop dat de keuken daar verandering in gaat brengen.
Tot die tijd maakt Esperanza elke maandag soep in haar eigen keuken die ze rond 12 uur mee naar beneden neemt. Opeens wordt het drukker in de zaal. Een stuk of 12 mensen verzamelen aan de tafel. Tomatensoep, staat er vandaag op het menu. De studentes van het Albeda maken er croissantjes met ham en brie bij.
Erik denkt dat er twee jaar nodig is voordat hij zich helemaal terug kan trekken uit de organisatie. Zijn graadmeter? “Een gezonde exploitatie, zowel financieel als qua programma. Als dat staat en ik zie dat in alle besluiten het belang van de gemeenschap voorop wordt gesteld, dan draag ik het beheer volledig over aan de bewoners.”
Een plek voor de hele wijk
“Over 2 jaar is het hier een levendige speeltuin voor jong en oud”, grapt Monique. “We zijn hier geen bejaardenclub, maar juist een groep mensen die wat wil”, vindt buurvouw Debby. “Hopelijk willen meer mensen vaker naar beneden komen”, zucht Ellen. “Er gebeurde hiervoor helemaal niks, we gaan het gewoon weer helemaal opzetten”, zegt Monique enthousiast.
Het begint bij de flat, maar het is de bedoeling dat de Marnixzaal een plek van de hele wijk wordt. Niet alleen voor of van ouderen, maar voor iedereen. Ouderen vormen dan als vanzelfsprekend een gemeenschap als onderdeel van de bredere gemeenschap en maatschappij.
Van streetdance tot bingo
Na het eten druppelt de zaal weer leeg en komt stagebegeleider Humfrey bij één van de studentes een examen afnemen. Daarna test hij de geluidsinstallatie, want wat blijkt? Hij geeft ook streetdance in de zaal aan een groep kinderen. “Dat leek me leuk om hier te doen, zodat jongeren en ouderen met elkaar in contact komen.”
Op de gang hangt een kalender met een uitgebreid activiteitenschema. Over een paar weken is er de Hollandse avond met huis-dj Jan. De bewoners hopen dat er snel meer mensen op de muziekavond, het klaverjassen en het schilderen af zullen komen. Het hoogtepunt van het programma is de bingo. Een klassieker. Ook toen de ontspanningsvereniging van Lenie en haar wijlen man nog in de zaal zat, was de bingo altijd een belangrijk onderdeel.
In die zin is er ook weer niets veranderd. Alleen vroeger werd niet gezegd dat de Marnixzaal de ‘zelfregie van ouderen versterkt’ en dat het ‘een proeftuin was voor sociale innovatie’ is. “Het zou gewoon fijn zijn als de mensen in de flat het weer gezellig met elkaar hebben”, vat Lenie samen.
Benieuwd naar de verhalen van de bewoners van de Marnixflat? In het volgende blog in deze reeks over de Marnixzaal leer je ze beter kennen.
Fotografie: Frank Hanswijk
Tekst: Daphne Koenders